Afscheid!

Na een paar dagen in Cape town geprobeerd te hebben om mijn hoofd weer leeg te krijgen van de afgelopen weken heb ik nu eindelijk de moed gevonden om achter de computer te kruipen en om te laten weten dat alles goed met me gaat en ik er klaar voor ben om weer terug te gaan naar "het gewone leven"

Woensdag: een van mijn favoriete dagen bij Bobbie bear want dan is er tree clinic.  Vandaag speciaal want nadat we gebeden hebben en de medische hulp verleend hadden (in hoever dat gaat met wat anti bacterie spul paracetamol en vitamine pillen) werden alle vrijwilligers omgetoverd tot zulu vrouwen (en man) de vrouwen gaan zingen en wij moeten dan traditioneel zulu dansen (hoe voor lul kan je staan als een stel houten nederlanders) dit is een traditioneel ritueel waarbij je geacepteerd wordt in de afrikaanse communitie super emotioneel vooral als ze daarna apart voor jou en je familie gaan bidden en je dan je Zulu naam krijgt. Deze naam krijg je niet zomaar vanaf de eerste week kijken ze naar je hoe je op bepaalde dingen reageert en wat je doet. Mijn naam is Thandi geworden wat moederliefde betekent.

Best trots op de naam Thandi ben ik wel want het is niet makkelijk om een substituut moeder te zijn voor drie zwaar beschadigde kinderen Maykala, lilli en dorothy vanaf het moment dat ik afscheid van jullie heb moeten nemen mis ik jullie elke minuut van de dag. Ondanks de slapeloze nachten, Het om 6 uur s'ochtends "mammie is het al tijd om op te staan", verrot gescholde te worden door een 2.5 jarig meisje voor motherfucker omdat ze niet onmiddelijk haar zin kreeg en het in je broek poepen en express niet naar de wc gaan terwijl je allang zindelijk bent. Tot tien tellen en denken die meiden weten niet beter en negatieve aandacht is alles wat ze ooit gehad hebben.

Vrijdag: Mijn laatste dag dus niet naar het werk gegaan en leuke dingen met de meiden gepland tussen het tas inpakken door. S'avonds een afscheids dineetje gepland met alle vrijwilligers en wat collega's van Bobbie Bear helaas werd de gezeligheid snel verstoord en kregen we een telefoontje dat Auntie Sweetie ( collega van Bobbie Bear) haar zoon neergeschoten was in Isipingo alles wat we wisten is dat ze bij hem was en hij op dat moment nog leefde maar de ambulance er nog niet was. snel de rekening betalen en naar haar toe onderweg kregen we het nieuws dat haar zoon was overleden 22 jaar oud ging even kip halen om de hoek. In de auto denk je wel waar gaan we nu in godsnaam weer heen en wat zullen we daar aantreffen is het veilig? Maar verstand op nul want auntie sweetie heeft ons nodig. aangekomen zagen we Auntie sweetie zo'n sterkte vrouw totaal gebroken en verbijsterd "waarom heeft niemand mijn zoon geholpen"? Hij was op zijn kip aan het wachten en mijn de eigenaar in gesprek toen er een paar dronken jongens aan kwamen lopen en hem met een baksteen op zijn hoofd hebben getimmerd niet veel later is hij aan zijn hoofd wond overleden. Nadat er meer collega's van Bobbie Bear waren gekomen zijn wij naar huis gegaan het was er niet veilig voor ons en er was ook niets meer wat we konden doen.

Zaterdag: Na een slapeloze nacht pak je je tas en bereid je erop voor dat je weggaat heel raar na net zo'n traumatische avond niet iedereen bij Bobbie Bear wist het nog dus iedereen bij elkaar geroepen en verteld wat er gebeurt is iedereen kende haar zoon en ziet hem ook als familie.  In elk land gaan ze verschillend met hun verdriet om maar het breekt je hart als mensen beginnen te huilen en schreeuwen en god vragen waarom......
 na een uur moesten de tranen geveegd worden en een glimlach opgezet want er wachten kinderen op ons en kinderen gaan voor alles.

Rond twee uur was support groep afgelopen en tijd om van mijn drie schatten afscheid te nemen tja als het had gekund had ik ze in mijn rugtas gestopt maar helaas. Helemaal leeg van binnen zijn we savonds naar durban vertrokken nog iets gegeten en snel naar bed morgen gaat het vast weer allemaal beter.

Ben nu drie dagen in Cape town en stellenbosch en heb het geweldig naar mijn zin wijntours gedaan table mountain beklommen en veel leuke mensen ontmoet.

Na drie mooie maar emotionele maanden is het tijd om weer naar huis te gaan.

Tot snel 

Thandi

Foto 1: Maykala en ik als zulu vrouw
Foto 2: Hier werd er voor mij en mijn familie gebeden en kreeg ik mijn zulu naam Thandi
Foto 3: Dorothy was boos en besloot op de wc te gaan zitten. Geen probleem wat jij wilt.
Foto 4:  Lilly & maykala
Foto 5: Manon mijn lieve vriendinnetje en Maykala bij The Tree
Foto 6: Afscheid nemen ben ik nooit goed in geweest!+